پيامبر اعظم-صلّي الله عليه و آله- خطاب به حذيفه فرمود:
اي حذيفه! پس از من حجّت خدا بر شما عليّ بن ابي طالب است، کفر ورزيدن به او کفر ورزيدن به خداست و شرک نسبت به او شرک نسبت به خداست و شکّ در او شکّ در خداست و روي گرداندن از او روي گرداندن از خداست و انکار او انکار خداست و ايمان به او ايمان به خداست؛ زيرا او برادر پيامبر خدا و وصيّ او و امام و سرپرست امّت اوست، و اوست ريسمان محکم خدا و استوارترين دستاويز که هرگز نخواهد گسست.
به خاطر او دو گروه هلاک مي‌شوند حال آنکه او بي گناه است، دوستداراني که درباره‌اش زياده‌روي مي‌کنند و کساني که در حقّ او کوتاهي مي‌نمايند.
اي حذيفه! از علي جدا مشو که از من جدا شده‌اي و با او مخالفت مکن که با من مخالفت کرده‌اي، بي‌شک علي از من است و من از اويم، هر که او را ناخشنود سازد مرا ناخشنود ساخته است و هر که او را خوشنود نمايد مرا خشنود نموده.

بحار الأنوار، ج38 ص97

اين روزها
نه سپيدم
نه سياه
دستي در دست رهايي دارم
پايي در بند
حيرانم اي نازنين!
اينگونه ام مخواه

پيامبر اعظم-صلّي الله عليه و آله-:

اُخبرُکُم بالَذي هُوَ شَرٌ مِنَ الزِّنا، «وَقعُ الرجُل في عِرض أخيهِ».
شما را از چيزي بدتر از زنا با خبر مي‌کنم، «ريختن آبروي برادر».

مصادقة الإخوان، ص76

شايد شما هم از کساني باشيد که مي پرسند: «چه عيبي دارد آدم، دوستاني از جنس مخالف داشته باشد؟»
بد نيست همين حالا قرآن را باز کنيد، آيه 25 سوره نساء و آيه 5 سوره مائده را بخوانيد؛

عبارات «مُتَّخِذاتِ أخدانٍ» و «مُتَّخِذي أخدانٍ» به ترتيب اشاره به زنان و مرداني‌ست که دوستاني پنهاني از جنس مخالف داشتند.
از ترجمه و تفسير اين دو آيه چنين بر‌مي‌آيد که اينگونه دوستيها از عادات زشت بعضي از کنيزان و بردگان بي‌ايمان «عصر جاهليّت» بود و در کنار گناه بزرگي همچون «زنا» مورد غضب خداوند گرفت.

بي سبب نيست که عصر ما را «عصر جاهليّت ثاني1» لقب داده اند.

***         ***          ***

1-امام صادق-عليه السّلام-: در آينده «جاهليت ديگري» خواهد بود. (تفسير نورالثّقلين، ج4ص269)

تلفظ کامل آيه در زبان عِبري: وُ ليشَمعيل شِمَعتيخا هينِّه برختي اوتُو و هيفرتي اوتوا و هيبرتي اتو بمئدمئد شنيم عاسار نسيئيم يولد و نتتيو لغوي غادُل

[اي ابراهيم] تو را در مورد اسماعيل اجابت فرمودم، اينک او را برکت داده، بارور نموده، بسيار کثير گردانم، به وسيله محمّد و دوازده رئيس که از وي پديد آيند، او را امّت بزرگي خواهم نمود.

کتاب مقدّس، سِفر پيدايش 17 : 20-21