ابرها را نوازش می کنیم
آب می‌پاشد به تمام کوچه های خاک آلود
بعد ستاره‌ها را
دانه
دانه
پاک می کنیم
تا چراغانی کنند آسمان را
و زمین تاریک را
از درختان می‌خواهیم
جامه سبز بپوشند
به امید دیدار صبح جمعه
امضاء می‌کنیم
این دعوت‌نامه را

قابیل توبه می‌کند
ابراهیم اکبری دیزگاه

پیامبر اعظم-صلّی الله علیه و آله- خطاب به حذیفه فرمود:
ای حذیفه! پس از من حجّت خدا بر شما علیّ بن ابی طالب است، کفر ورزیدن به او کفر ورزیدن به خداست و شرک نسبت به او شرک نسبت به خداست و شکّ در او شکّ در خداست و روی گرداندن از او روی گرداندن از خداست و انکار او انکار خداست و ایمان به او ایمان به خداست؛ زیرا او برادر پیامبر خدا و وصیّ او و امام و سرپرست امّت اوست، و اوست ریسمان محکم خدا و استوارترین دستاویز که هرگز نخواهد گسست.
به خاطر او دو گروه هلاک می‌شوند حال آنکه او بی گناه است، دوستدارانی که درباره‌اش زیاده‌روی می‌کنند و کسانی که در حقّ او کوتاهی می‌نمایند.
ای حذیفه! از علی جدا مشو که از من جدا شده‌ای و با او مخالفت مکن که با من مخالفت کرده‌ای، بی‌شک علی از من است و من از اویم، هر که او را ناخشنود سازد مرا ناخشنود ساخته است و هر که او را خوشنود نماید مرا خشنود نموده.

بحار الأنوار، ج38 ص97

امام صادق-علیه السّلام-:

إنّا صُبَّرٌ وَ شیعَتُنا أصبَرُ مِنّا،... لِأنّا نَصبرُ عَلی ما نَعلَمُ وَ شیعَتُنا یَصبرونَ عَلی ما لایَعلَمونَ.
به یقین ما شکیباییم و شیعیان ما از ما شکیباتر،... زیرا ما بر آنچه می‌دانیم شکیب می‌ورزیم ولی شیعیان ما بر آنچه نمی‌دانند.

اصول کافی، ج2ص93

عبایة بن ربعی از ابن عباس پرسید: چرا پیامبر-صلی الله علیه و آله- علی-علیه السّلام- را «أباتراب» لقب داد؟

پاسخ داد: زیرا او صاحب زمین است و پس از پیامبر حجّت خداست بر اهل آن و بقای زمین و آرامش آن به واسطه اوست. به درستی که از پیامبر-صلّی الله علیه و آله- شنیدم:
«هنگامی که در روز قیامت کافر می‌بیند آنچه را که خداوند از ثواب و قرب و کرامت برای شیعه علی مهیّا فرموده، ‌می‌گوید: «یا لَیتَنی کُنتُ تُراباً!» (نبأ : 40)» -یعنی ای کاش از شیعیان علی بودم.-

علل الشّرایع، ج1 ص157

پیامبر اعظم-صلّی الله علیه و آله-:

وَ أمّا إبنَتی فاطِمَةُ فَإنّها سَیِّدَةُ نِساءِ العالَمینَ مِنَ الأوَّلینَ و الآخِرینَ وَ هیَ... .
و امّا دخترم فاطمه، پس به یقین او سرور زنان جهانیان از اوّلین تا آخرین است و او جزئی از من، نور چشم من، میوه دل، و جان من در کالبد من است، و او حوریه‌ای انسان نماست که هرگاه در محراب خود و در پیشگاه پروردگارش-جلّ جلاله- می‌ایستد نورش بر فرشتگان آسمان می‌درخشد آن سان که نور ستارگان برای اهل زمین می‌درخشد و خداوند-عزّ و جلّ- به فرشتگانش می‌فرماید: ای فرشتگانم! به کنیزم فاطمه بنگرید که سرور کنیزان من است، در حالی پیش رویم ایستاده که شانه‌هایش از خوف من میلرزند و با دل خویش به پرستشم روی آورده است. شما را شاهد می‌گیرم که شیعیان او را از آتش امان دادم.

أمالی صدوق، ص175

«فتَلَقّی آدَمُ مِن رَبِّهِ کَلِماتٍ فتابَ عَلَیهِ إنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحیمُ»(بقرة : 37)
پس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت و خداوند تؤبه او را پذیرفت که او تؤبه پذیر و بخشاینده است.

عَن إبن عَبّاسٍ قالَ: سَألتُ النَّبی عَن الکَلِماتِ الَّتی تَلَقّاها آدَمُ مِن رَبِّهِ فتابَ عَلَیهِ، قالَ: سَألَهُ بحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَلیٍ وَ فاطِمَةَ وَ الحَسَنِ وَ الحُسَینِ إلّا تُبتَ عَلَیّ فتابَ اللهُ عَلَیهِ.
ابن عباس گفت: از پیامبر-صلّی الله علیه و آله- درباره کلماتی که آدم از پروردگارش دریافت و خداوند تؤبه او را پذیرفت، پرسیدم، فرمود: از پروردگارش خواست: به حقّ محمّد و علی و فاطمه و حسن و حسین-علیهم السّلام- تؤبه‌ام را بپذیر و خداوند تؤبه‌اش را پذیرفت.

معانی الخبار، ص 125